ЗЯЗЮЛЬКА
Улетку песню на дзве ноткі,
Разносіць рэха па бары.
Аб тым, што стала ноч кароткай,
Што нехта луг касой пастрыг.
Пауз рэчкі ідзеш, ці у гулкім лесе,
Шукае хтосць каго- ку-ку.
Крок ступіш і не зварухнешся,
Чытаеш лёс у адным радку.
Спытаеш- колькі?- дык цыганкай,
Запэуніць што з дзесяткау тры.
А калі менш, то для падманкі,
Ей абы жарт з табой тварыць.
А зажадаеш лепшай долі,
Ей не шкада ,пачне з нуля.
Ку-ку!- і рэха з ветрам вольным,
За лес у хованкі гуляць.
Зямля Беларусі!
Бары і дубровы.
Жытнёвае поле,
Шаўковы мурог.
У промнях рабіны
Заход вечаровы,
Што клёкат буслоў —
Ручаёў пералівы,
І ў шумных прысадах
Стужкі дарог.
Цвярозая журботная імша
і навальніцы не спалохаць ценяў.
Ніколі бессмяротная душа
не стане перад смерццю на калені.
На мове адгалоскі цішыні.
Не маюць цівуны ні дна, ні меры.
Ніколі каляровых стужак сны
не стануць перед часам на калені.
Усход ці Захад? Канцлер або цар?
Гамоніць люд: “Кроў цячэ із вены”.
Рукой сталёвай ставіць гаспадар
сумленнасць продкаў на разбітыя калені.
ЯНЫ сустрэнуцца праз колькі год.
Цяпер маленькая дзяўчынка
І хлопчык, большы ненашмат.
Абодва вырастуць бяз бацькі,
А ў хлопчыка адымуць маці.
Герой твой бацька! –
Чужыя скажуць не аднойчы…
Адзін айчыну бараніў,
Радзімы гонар, годнасьць іншы.
Адно імя – ушанавана,
Другое схована ў зямлю.
Героі ворагамі былі,
Ад кулі згінулі дачасна.
У мірны час (не на вайне!)
ГЕРОЙ забіў ГЕРОЯ?! –
ЯНЫ калісьці запытаюць.
На Беларусь вяртаецца Бог.
Беларусы ўспомнілі,
Што яны беларусы.
Трыпутнік аблудны
На раздарожжы пасох.
Бязвернікі ўжо не пнуцца ў Ісусы.
На Беларусь вяртаецца Бог.
Вера абражаная рунее.
За саломінку променя
Хапаецца лёх.
Наваселіцца
Ў душы знелюдзелай надзея.
Ступакамі кайнасці
Стоптваецца парог
Невідочнага незямнога палаца.
На Беларусь вяртаецца Бог,
Не спяшаючыся вяртацца...
Я жыву,
Я сьцьвярджаю
сваё існаваньне,
Штосьці тут
адмаўляю,
А штосьці прыму,
Толькі мэту адну
Не адпрэчу ніколі –
Каб заўжды была вольнай
Мая Беларусь.
Спачатку было слова
У цемры без агню.
Нахмурыўшыся знова,
Бог слухаў цiшыню.
Не чутны адгалоскi
I добрым не мiргне.
Стагоддзямi на кроснах
Час птушкай прамiне.
Хто голас твой пачуе
I сэрца адчынiць -
„Хвала” i „Аллiлуйя”,
Так слову тваймужыць.
Ды мова не патрэбна,
Зямлёю правiць змрок.
Як не патрэбны Вера,
Пачуццi, памяць, зрок...
Сяргей Брандт, 05.09.2013
Сьвет перакуліўся
і стаў
бела-чырвона-белым!
Воляй наўкол заблішчаў,
учынкам
народа сьмелым!
Разліта
паўсюль сьвятло
нашых
узнёслых мрояў.
Цемрадзі
час прайшоў!
Час надыйшоў
герояў!
Сколькі гадоў мне зязюля скувала...
Колькі гадоў мне зязюля кувала,
Я іх пражыўшы бягом,
Зноўку сябе немаўлятам счуваю,
Ля першых матчыных слоў,
Зноўку я чую бацькоўскае: ,,Зюзя!… ,,
І ўкрываюсь радном,
Не, я цяпер халадоў не баюся -
Мне бы прысьніць стары дом,
Мне бы прысьніць далягляда зарніцы,
Па-над абшарам лясным,
Ніцма ўпасьці да роднай зямліцы -
І не жадаць ні аб чым.
-02.06.18.
Сітуацыйная “латынь”
Не актуальны сёння тост “бібамус”,
Мо лепей падыходзіць – пачакамус,
А для кагосці нават і схавамус
З варыянтам - у замежжа выязжамус.
А тут па вуліцам хадзіць і азірамус.
Смелым жа - ад АМАПА адбівамус,
На запалохванні і страхі – наплявамус,
Шматтысячныя мітынгі збірамус,
І рух пратэстны не сканчамус,
А пратэстоўцы не здавамус,
Каб Лукаша прымусіць уцякамус.
Тады кілішкі у рукі і – “бібамус”.
Алесь Жыбела 1. 10 238749
Паміж пяскоў Егіпецкай зямлі,
Над хвалямі сінеючага Ніла,
Ўжо колькі тысяч год стаіць магіла:
Ў гаршку насення жменю там знайшлі.
Хоць зернейкі засохшымі былі,
Ўсё ж такі жыццёвая іх сіла
Збудзілася і буйна ўскаласіла
Парой вясновай збожжа на раллі.
Вось сімвал твой, забыты краю родны!
Зварушаны нарэшце дух народны,
Я верую, бясплодна не засьне,
А ўперад рынецца, маўляў, крыніца,
Каторая магутна, гучна мкне,
Здалеўшы з глебы на прастор прабіцца.
