Сколькі гадоў мне зязюля скувала...
Колькі гадоў мне зязюля кувала,
Я іх пражыўшы бягом,
Зноўку сябе немаўлятам счуваю,
Ля першых матчыных слоў,
Зноўку я чую бацькоўскае: ,,Зюзя!… ,,
І ўкрываюсь радном,
Не, я цяпер халадоў не баюся -
Мне бы прысьніць стары дом,
Мне бы прысьніць далягляда зарніцы,
Па-над абшарам лясным,
Ніцма ўпасьці да роднай зямліцы -
І не жадаць ні аб чым.
-02.06.18.
Над Белай Руссю —
белы бусел
Над Белай Руссю —
Белы бусел
З даверам выпрастаў крыло.
А гэта значыць,
Белай Русі
Прасцяг ашчодраны святлом.
Над Белай Руссю —
Белы бусел
Ладуе спраўнае гняздо.
А гэта значыць,
Белай Русі
Жыць, нібы поўны песень дом.
Над Белай Руссю —
Белы бусел
Галубіць прагных птушанят.
А гэта значыць,
Белай Русі
Не ведаць чорных бур і страт.
Над Белай Руссю —
Белы бусел
З бусліхай ў вышыні нябёс.
А гэта значыць,
Белай Русі
Наканаваны шчасны лёс.
Бачыш? – Сонца ўстае, асвятляе твой дом.
Чуеш? – Поўняцца спевам крыніцы.
Прачынайся, мой дружа! – Ты гэтым святлом
Удастоены ў свеце з’явіцца.
Калі любіш жыццё і не плачаш аб тым,
Што не маеш бясконцага веку,
Шчасце зведаў і боль. – Гэта значыць, што ты
Удастоены быць Чалавекам.
Калі любы табе гэты край наш святы,
Дзе пад шатамі ніў светла-русых
Спачывае блакіт, – Будзь удзячны, бо ты
Удастоены быць Беларусам.
Да роднай зямлі
Я навечна прырос
Карэннямі сосен усіх
I бяроз.
Як вецер у буру
Б'е ў вокны і дах,
Так сэрца маё
Неспакойна ў грудзях.
Як ранне вясною
Іскрыцца расой,
Так нівы я ў горы
Абсыпаў слязой.
Як шчасце між бору
Пабачыць мой зрок, —
Здаецца, ўздымаюся
Я да аблок.
Тады заспяваю,
Забыўшы бяду,
I, як па вясёлцы,
Да сонца іду.
Пазаві мяне, мой куце…
Клікнуць з роднае старонкі -
Не забаўлюсь я - прыйду,
Промнем вузкім, тонкім-тонкім,
Полем, лесам прасьлізгну,
Балацянкай прапаўзу я
Да гароху уюном -
Пазаві ж мяне, мой куце -
Адгукнусь - бо я з табой.
-03.02.18.
Зямля – ядро,
выпушчанае кімсьці з гіганцкай катапульты…
Куды ляціць
і дзе ўпадзе яно,
не ведае дакладна аніхто,
й ніхто не ведае,
што там чакае нас:
змрок хцівы ці нязгаснае святло.
Яно ляціць імкліва праз стагоддзі
й праз россып зор сівых,
відаць, на дно
Сусвету…
Сэрца, зямля мая, ніва ўраджайная...
Сэрца, зямля мая, ніва ўраджайная,
Збожжа палеткі, істужкі дарог,
Неба цвітучае, радасць вянчальная,
Скарбам схаваная ў буйных лясох.
Войнамі спалена, недругам знішчана,
Рукі заломіш, праводзіш «гасцей»
І зноў уздымаешся над папялішчамі –
Й далей загон твой на славу цвіце.
Вечна пакутная, вечна гаротная,
Сцятая – зноў адрастаеш з камля,
Вечна жывучая і несмяротная
Ты, беларуская наша Зямля!
Ты зямля мая, родная, мілая
Незвычайная ты прыгажосць
Захапляеш мяне сваёй сілаю
Бы даруеш чароўнае штось
Мовай роднай жыццё ўпрыгожыла
Толькі знічкай зусім не знікай
І надзею на лепшае нам дала
Прабачай нам ... І сілы дай
Айчына.
Іх мноства розных ёсьць айчын,
Ім сьпевы розныя сьпяваюць,
Вялікі сьвет кажа: ,,Маўчы,
Тваю, ва мне, ці кожны знае?,,
І я маўчу, маўчу, маўчу,
Яе - у жмені засланяю,
Кругляк гранітный прад ваччу,
Акрайцам той Айчыны маю.
18.03.17.
*ІСЦІ*
Можна спаці ўсе жыццё
ці быць у ва сне рэшту,
але нельга кідаці у сон на гады!
Можна хадзіць жыццё не той дарогай
ці блукаць у цемры ў пошуках сваёй,
Але нельга падмяніць народу шлях!
Можна будаваць гарады
ці ваяваць з каменнай глыбай,
Калі можна падняці з зямлі, што было!
І па нашых дарогах будуць ісці ў святло
Вялізных заляў, ці танчыць
ля вогнішчаў з Багамі!
Захапляцца замежнай папсой
Нам з табою, мой дружа, не трэба.
Ёсць у нас свой крынічны напой,
Бохан ёсць нарачанскага хлеба.
Ды і песень шчымлівых такіх,
Што сціскаецца сэрца да млосці,
Не знайсці ў краінах чужых,
Не спяюць нам замежныя госці.
Са стагоддзяў сівой даўніны
Нашы песні гучаць нібы рэха.
Словы продкаў нясуць нам яны,
На вялікую радасць і ўцеху.
Захапляцца замежнай папсой
Нам не трэба, мой дружа, з табою.
Застанёмся самімі сабой
З нашай песняй, людзьмі і зямлёю.
