Твае вякі, мае гады.
Я з боку тваяго, мурашка.
Твой Веліч, і мае заўжды.
І параўнаць даволі цяжка.
Твая зямля, мая зямля.
Ты яе частка, я каменьчык.
З табой, заўседы немаўля.
Ты вечны Зніч, а я агеньчык.
Я прашу цябе, Бог, адвярні
Ад маёй Беларусі пакуты,
Як дачушку яе прытулі,
Каб не стала ад гора сагнутай.
Я прашу, каб мой любы народ
Не гарэў у ваенным пажары,
А Чарнобыля лютасны год
Не забраў больш ніводнай ахвяры.
Няхай белыя пары буслоў
Прылятаюць у родныя вёскі,
І няхай кучаравяцца зноў
На пагорку сяброўкі-бярозкі.
Я прашу цябе, Бог, назаўжды
Захавай для нашчадкаў крыніцы,
Каб празрыстай і чыстай вады
Нашы дзеці змаглі б напіцца.
Веснікі ў цуд адкрыла
Восень,якая зноў
Яблыкаў пах падарыла
І водар духмяных грыбоў,
Барву-дрыготкай асіне,
Дажджу-быццам пацеркі слёз,
Цяжкія гронкі рабіне,
Золата-косам бяроз.
Кіне яна без прымусу
Багацце сваё-ураджай
На ільняныя абрусы,
Толькі збіраць паспявай.
Колькі ў ёй прыгажосці!
І супярэчнасцяў шмат,
Старасці і маладосці,
Якую не вернеш назад.
Неяк,стаміўшыся зоўсім,
Цяжка,па-баб'і,уздыхне.
Сяброўка адданая восень,
Што зноўку падорыш ты мне?
А я радзіме верш ці нарадзіў...
А я радзіме верш ці нарадзіў,
Які б за мной радзіма паўтарыла,
Які б у спёку свежа халадзіў,
А ў сцюжу грэў пяшчотна-цеплакрыла?..
А я радзіме верш ці нарадзіў?
А я радзімы клопатамі жыў?
Ці стаў хоць словам я для ейнай песні?
Ну, што з таго, што ў Мінску я тужыў
І ўспамінаў зімой ці напрадвесні?..
А я радзімы клопатамі жыў?
А я з радзімай паяднаў свой лёс?..
Нібы чужак, хаджу я па Нароччы,
І ад зялёнай замеці бяроз
Трапеча сэрца і слязеюць вочы...
А я з радзімай паяднаў свой лёс?
Да зямель зноў вярнуся, дзе Нёман плыве,
Выпадкова ў блуканьні пабачу цябе.
Ты мне ў вочы паглядзіш, як бы першы раз,
І забудзем прастору, забудзем і час,
Выхаваньне, каханьне, сьвядомасьць, быцьцё:
Да цябе я вярнуся, й са мной — забыцьцё.
Пацалуеш у шчоку на беразе раю,
Пакаштую цябе, яблык твой пакусаю.
Ты захопісься мной, як Адам захапіўся,
І пагрэшым з табой, дзе Хрыстос прызямліўся.
Пакідай, Танюша, лялькі,
Па суніцы ў лес гайда.
Банцік твой, бы вушкі зайкі,
Соснаў прыме грамада.
Свежы водар ад суніцы
Нам на сустрач паплыве,
Лес цудоўным, легкім сітцам
Нас з табою агарне.
Табе сонейка ўсміхнецца,
Толькі ты яму міргні,
Недзе побач разальецца
Пташкі песня ў гушчары.
Гэты цуд зімой з табою
Будзем з булкай каштаваць,
Ну, хутчэй бяжы за мною
Лета ў слоікі збіраць.
Хай будзе добра ў Новым Годзе!
Дабро хай будзе у прыплодзе.
Раслі каб грошы у гародзе.
І жыць з усімі ў шчырай згодзе!!!
О, Беларусь, моя родная.
Край синих речек и озёр,
И белых аистов крылатых,
И папоротника волшебство.
Тебя воспел не раз Купала,
Теперь и я о том пою,
Что лучше не найти мне края;
О Родине
В стихах пою...
/Юлия Юрьевна Соболенко/
Дзякую табе, мой Нёмане,
Што прасьпяваў і мне сваю песьню
Старажытную, сакральную.
Мне, што нарадзілася на паўднёвым моры,
Што ня ведала словаў тваёй оды,
Што ня бачыла тваёй белай сьмерці,
Што ня памятала вятрыска твайго
Каля брамы раніцы.
Дзякую табе, мой Нёмане,
Што за некалькі ўздыхаў, за некалькі крокаў,
З вышыні,
Зрабіў зь мяне нарэсьце чалавека.
Замалёўваюць фасады
І пытаюць:"Рады?Рады?"
Ў здаравенных дзядзюкоў
На ўсіх хапае мацюкоў.
Цыстэрнаў фарбаў каляровых,
Каб паднаўляць фасад нанова.
і вогнішча сквапнае з’ела той дом
гаспадары адышлі па сцяжыне адчаю
памятаюць дрэвы плач немаўляці
барвовы вечар пахаваў галасы птушак
бела-блакітны анёл схіліў галаву над магілай
з чэрава ночы выходзяць маўклівыя цені забітых
месяц уручае ім свой бледна-жоўты ліхтар
вочы травы бачаць іклы здранцвелага звера
